العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

23

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

است كه دوست دارد هر كس را كه خالقش او را دوست دارد ، دشمن دارد هر كس را كه او دشمن دارد . از حلال دنيا دورى كند و توجه به حرام دنيا نكند زيرا كه حلالش حساب دارد ، حرامش عقاب و مجازات و رحم كند تمام مسلمانان را آنچنان كه بر خود رحم مىكند ، دورى كند از سخن گفتن آنچنان كه از مردارى كه بويش سخت است دورى مىكند ، از مال دنيا و آرايش آن دورى كند آن چنان كه از آتش دورى مىكند كه مبادا آتش او را فرا گيرد ، آرزويش را كوتاه كند گويا مرگ برابر چشمانش هست . گفتم : اى جبرئيل ! معنى اخلاص چيست ؟ گفت : مخلص آن كسى است كه از مردم چيزى سؤال نمىكند تا اينكه پيدا كند و هر گاه پيدا كرد خوشنود شود و هر گاه چيزى پيش او بجا ماند در راه خدا بخشد پس همانا كسى كه از مخلوق چيزى نخواهد ببندگى خداى عز و جل اقرار كرده پس هر گاه پيدا كند خوشنود شود از خدا و خداى تبارك و تعالى نيز از او خوشنود است و هر گاه خداى عز و جل عطا كند پس او در حد و اندازه‌ى اطمينانست بپروردگارش عز و جل ، فرمود : تفسير يقين چيست ؟ عرضكرد : يقين دارنده براى خدا عمل مىكند گويا خدا را مىبيند پس اگر او خدا را نبيند خدا او را مىبيند و همانا مىداند يقين را آنچه كه به او رسيده نبوده است بواسطه نافرمانيش خدا را و همانا آنچه را كه خطا كرده نبوده كه آن را برسد و تمام اينها شاخه‌هاى توكل است و پايه‌ى پارسائى . 5 - حضرت صادق عليه السلام فرموده كه رسول خدا بجبرئيل فرمود : مرا پند و اندرز ده ، سپس گفت : اى محمّد ! زندگى كن هر جور كه خواهى پس همانا تو مىميرى ، دوست دار هر چه را كه خواهى تو از آن جدا شوى انجام ده هر چه را خواهى كه همانا تو كردارت را ملاقات كنى ، شرف مؤمن نماز شب اوست و عزتش دورى از مردم . 6 - از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت شده كه پيامبر شب معراج از پروردگارش عز و جل در مقام پرسش آمد و عرضكرد : پروردگار من ! كداميك